آخرین اخبار

تاریخ : 22. آبان 1398 - 8:26   |   کد مطلب: 2490
حال و روز ناخوش شهرک صنعتی قاین
رونق تبلیغ یا رونق تولید ؟!
سرنوشت واحدهای تولیدی قاین در ناکجا آباد

به گزارش مهر مشرق ، چندی پیش وزیر صنعت، معدن و تجارت برای شناسایی و معرفي واحدهای تولیدی مشکل دار سراسر کشور دستور پیگیری داد که رهبر معظم انقلاب اسلامی هم در دیدار با دانشجویان و دانش آموزان در آستانه 13 آبان ماه، با اشاره به سخنان وزیر صنعت، معدن و تجارت مبنی بر این‌که هرجا یک واحد صنعتی در آستانه تعطیلی قرار بگیرد، به کمک آن می‌رویم، فرمودند: این سخنان، عالی و خرسند کننده است و حالا باید پای این قول بایستند و دیگر مسئولان نیز همین گونه عمل کنند.

ابراز خرسندی مقام معظم رهبری از پیگیری‌ این وزارتخانه در حل مشکلات واحدهای تولیدی، سبب شد که وزیر صمت طی ابلاغیه‌ دیگری از سازمان‌‎های استانی یخواهد تا در اسرع وقت، واحدهای صنعتی و تولیدی دارای مشکل را شناسایی و معرفی کنند.

 توسعه صنعت در بیراهه ها

 اما گویا وضعیت واقعی خیلی متفاوت تر از این حرف ها است و گوش شنوایی برای شنیدن و اراده ای برای اجرای این دستورات وجود ندارد، که وضعیت واحدهای صنعتی در شهرک های صنعتی خراسان جنوبی از جمله شهرک صنعتی قاین که در این گزارش به آن می پردازیم، گویای این موضوع است.

در حالی که در سند ملی توسعه خراسان جنوبی، صنعت به عنوان محور اصلی توسعه پیش بینی شده، اما عملکرد مسئولان راه توسعه صنعت را کج و به بیراهه و ناکجاآبادی که انتهایش هم بن بست است، رسانده است.

شهرک صنعتی قاین در تاریخ 27 اردیبهشت ماه سال 1370به تصویب هیات وزیران رسید و عملیات اجرایی آن در سال 1370 آغاز شد. این شهرک با مساحت 100 هکتار با متراژ صنعتی 16/56 هکتار در کیلومتر 12 جاده قاین- زیرکوه قرار دارد.

تا پایان شهریورماه سال 98، برای ایجاد 58 واحد صنعتی قرارداد منعقد شده که از این تعداد، 31 واحد صنعتی به بهره برداری رسیده است.

بیش از 90 درصد واحدهای تولیدی قاین در گیر و دار مشکلات

یک منبع آگاه در گفتگو با مهرمشرق، با اشاره به اینکه هم اکنون بیش از 90 درصد واحدهای تولیدی شهرک صنعتی قاین با مشکلات متعددی از قبیل بدهی های بانکی، مالیاتی، بیمه تامین اجتماعی و ... مواجه هستند، می گوید: در این شهرک صنعتی کوچک، حدود 20 واحد تولیدی تعطیل و نیمه فعال است که کارخانه سنگ گرانیت مهشید، فراورده های لبنی آنا، شیشه بلور، ستاره قهستان، فراورده های سرخ دانه قهستان، شکلات شهدادین، افلاک ماکارون، نورد فولاد، کاشی ترنج و ... از جمله این واحدهای تعطیل شده یا دچار مشکل هستند.

وی با اشاره به اینکه یکی از مهم ترین مشکلات واحدهای تولیدی درگیری با بانک ها است، می افزاید: به طور مثال سرمایه گذار کارخانه کاشی ترنج که اهل مشهد است، تمام دار و ندار و زندگی اش را برای تاسیس این واحد تولیدی در قاین گذاشته است، ابتدا 40 نفر نیرو در این کارخانه مشغول بودند که اکنون تعداد آنها به 4 نفر رسیده که این افراد هم معلولان تحت حمایت بهزیستی هستند،این واحد تولیدی یک میلیارد تومان از بانک وام گرفته اما باید سه برابر آن را پرداخت کند، شرایط به گونه ای شده که این کارخانه فقط باید برای بانک کار کند و سود آن را بپردازد.

وی ادامه می دهد: تعدادی از واحدهای دیگر هم به صورت فصلی و با حداقل نیروها فعالیت می کنند و برخی هم واحد خود را به اجاره داده اند که این واحدها را نه می توان در آمار تعطیل و نه آمار فعال گنجاند. متاسفانه در حالی که همه جا حرف از اقتصاد مقاومتی و رونق و حمایت از تولید مطرح است، اما در عمل کمکی به تولیدکنندگان و سرمایه گذاران نمی شود.

وی اظهارمی کند: برخی از واحدهای تولیدی هم نیازمند سرمایه در گردش هستند که این نیاز در برخی از واحدها به 2-3 میلیارد تومان در ماه هم می رسد، اما متاسفانه بانک ها چنین ریسکی نمی کنند و این واحدهای تولیدی که فروش آنها مدت دار و پس از 2-3 ماه عاید آنها می شود، به دلیل کمبود نقدینگی برای تامین مواد اولیه نمی توانند به سود و درآمد برسند و در همان قدم اول به مشکل برمی خورند.

 

عدم راه اندازی شرکت ستاره قهستان به دلیل بلوکه ماندن نیمی از تسهیلات در بانک

غلامی مدیرعامل شرکت ستاره قهستان هم در گفتگو با مهرمشرق می گوید: از 2-3 سال قبل کارخانه متروکه ای را به قصد احیا و ایجاد مرکز اسقاط خودروهای فرسوده خریداری کردم و قرار بود خودروهایی فرسوده ای را که قبلا پس از خریداری برای اسقاط به تهران و کاشان می فرستادیم را در شهر خودمان اسقاط کنیم تا سود آن به جیب مردم شهر خودمان شود.

وی می افزاید: پس از بازدیدهای که توسط مسئولان مختلف انجام شد، متاسفانه پلیس راهور با ایجاد این مرکز مخالفت کرده، آن هم به این دلیل که چرا بدون هماهنگی با پلیس راهور اقدام به ایجاد این مرکز شده و همچنین ایجاد این مرکز صرفه اقتصادی ندارد.

وی ادامه می دهد: این در حالی است که برای ایجاد این مرکز از استانداری و صنعت و معدن مجوز گرفته ام و اگر قرار است در این خصوص با پلیس راهور هماهنگی شود، باید این اقدام توسط صنعت و معدن انجام می شد. همچنین اگر این مرکز صرفه اقتصادی ندارد، شخص من وام گرفته و متضرر خواهد شد و این موضوع ارتباطی با دیگران نخواهد داشت.

مدیرعامل شرکت ستاره قهستان دل پری از مدیریت بانک سینا هم دارد و می گوید: از سه سال قبل برای دریافت تسهیلات یک میلیاردتومانی اقدام کردیم اما امسال موفق به دریافت آن شدیم که متاسفانه قیمت ها چندین برابر شده و ما را با مشکل مواجه کرده است. همچنین رئیس بانک 400 میلیون تومان از مبلغ وام را بلوکه کرده و چون این پول برای بانک سود دارد آن را آزاد نمی کند.

غلامی با بیان اینکه دولت پول را تامین کرده اما بانک آن را نمی دهد می افزاید: این در حالی است که بنده برای راه اندازی این مرکز هزینه زیادی کرده و قرض دارم، اقساط زمینی هم که خریداری کرده ام فرارسیده و برای پرداخت آن تب هفت لرز گرفته ام. تا زمانی هم که این 400 میلیون تومان داده نشود همچنان این مرکز تعطیل و درآمدی هم در کار نخواهد بود، در حالی که با راه اندازی آن حداقل برای 10 نفر به طور مستقیم شغل ایجاد می شود.

تسهیلات  پرداخت نشود  تعطیل می شویم

وی با اشاره به اینکه بارها اعلام کرده ایم که برای پروانه بهره برداری و راه اندازی این مرکز به این پول نیاز دارم، تصریح می کند: اکنون هم اگر قرار باشد این پول آزاد نشود، مجبورم اعلام ورشکستگی کنم و برای پرداخت قرض های مردم و بانک، این مرکز را نیمه کاره بفروشم.

وی ادامه می دهد: متاسفانه این مشکلات سبب شده تا حداقل هفته ای دو بار مسیر پرخطر جاده قاین- بیرجند را طی کنم، در حالی که اگر می دانستم راه اندازی این مرکز و دریافت وام این همه بدبختی دارد، اصلا سرمایه گذاری نمی کردم و همان بهتر که سود این کار به جیب تهرانی ها و کاشانی ها می رفت.

بزرگترین کارخانه لبنیاتی استان در توقیف بانک

مطلب زاده مدیرداخلی سابق کارخانه فراورده های لبنی آنا هم در گفتگو با مهرمشرق، می گوید: این کارخانه در سال 84 شروع به ساخت و در سال 86 به بهره برداری رسید که با ظرفیت 100 تن شیر، بزرگترین کارخانه لبنی استان است که در یک دوره به دلیل کمبود نقدینگی و بدهی ها در سال 90 تعطیل شد، اما با شراکت سرمایه گذاری دیگر، دوباره در سال 92 آغاز به کار کرد و سوددهی هم داشت.

وی می افزاید: اما چون همه سود کارخانه صرف پرداخت بدهی ها می شد، تعداد نیروهای کارخانه از 70 به 30 نفر کاهش یافت و در آواخر سال 96، دوباره کارخانه با تعطیلی مواجه شد و اکنون در توقیف و رهن بانک  سپه است و نه سرمایه گذار و نه بانک، هیچ کدام اهتمامی برای راه اندازی مجدد آن ندارند.

وی ادامه می دهد: اکنون این کارخانه 4.5 میلیارد تومان به بانک بدهکار است و تمام کارخانه به اضافه تجهیزات افزوده شده آن و همچنین دو سند ملکی در رهن بانک است و متاسفانه بانک هیچ کدام را آزاد نمی کند، در حالی که اگر قیمت کارخانه که اکنون حدود 7 میلیارد تومان است، دوباره ارزیابی شود و به میزان بدهی زیر رهن رفته و بقیه اسناد آزاد شود، سرمایه گذار می تواند برای پرداخت بدهی ها دوباره وام و تسهیلات سرمایه در گردش بگیرد، اما اکنون دست سرمایه گذار خالی است واگر دوباره شروع کند قطعا یک ماه دیگر تعطیل می شود؛ چرا که حدود یک میلیارد تومان بدهی دیگر هم به بیمه تامین اجتماعی، دارایی و کارگران دارد.

تعطیلی کارخانه در سکوت مسئولان

مدیرداخلی سابق کارخانه فراورده های لبنی آنا اظهارمی کند: با تعطیلی این کارخانه، کارگران زیادی بیکار شدند که حتی برخی از آنها حاضرند برای آسایش روانی و تامین بیمه، بدون حقوق کار کنند، اما متاسفانه هیچ کس به فکر نیست. همچنین هم اکنون شیر خام تولیدی استان جمع آوری و به گناباد منتقل می شود که هم دامدار، هم کارگران و هم سرمایه گذار متضرر می شود و باید بودجه های گزافی که هزینه شده حالا خاک بخورد.

مطلب زاده بیان می کند: در شهرستان های کوچک دید مسئولان بسیار پایین است، زمانی که قرار بود کارخانه راه اندازی شود هر مسئولی نیرویی را معرفی می کرد که اگر دعوت به کار نمی شد اصلا همکاری نمی کردند و زخم زبان هم می زدند، اما زمانی که این کارخانه تعطیل شد هیچ کدام از مسئولان حتی یک تماس هم نگرفتند که موضوع را جویا شوند، به نظر اگر دور شهرک صنعتی دیواری کشیده شود و هیچ مسئولی را راه ندهند، کارها بهتر پیش می رود.

وی تصریح می کند: طی دوران فعالیت این کارخانه، تنها مسئولانی که پیگیر بودند یکی از قضات دادگستری بود که از طلبکاران کارخانه وقت می خرید و دیگری هم شرافتی راد فرماندار این شهرستان بود که بارها پیگیر موضوع کارخانه شد و وقتی هم در این خصوص مشکلات را جویا شد، در همان موقع تنها با چند تماس تلفنی، امور کارخانه را ساماندهی کرد که تا دو سال هیچ مشکلی وجود نداشت. اکنون هم مسئولان اگر بخواهند می توانند با تغییر مدیریت این کارخانه و جذب سرمایه گذار جدید، مشکلات را حل و از این ظرفیت ایجاد شده در شهرستان، بیشترین بهره را ایجاد کنند، اما گویا کسی نمی خواهد این چنین باشد.

فروش کارخانه برای تامین پول بانک

محمدرضا ضرابی خراسانی مدیرعامل کارخانه آریا مبتکر شرق هم در گفتگو با مهرمشرق؛ با اشاره به اینکه این کارخانه از سال 87 به بهره برداری رسیده و از ابتدای سال 98 هم تعطیل شده است، می گوید: برای کمک به تولید، در سال 95 یک میلیارد تومان تسهیلات سرمایه در گردش از بانک سپه گرفتیم که متاسفانه بهره بالا و 36 درصدی این تسهیلات، کمر کارخانه را شکست و حالا پس از سه سال، اکنون این تسهیلات به 4 میلیارد و 600 میلیون تومان رسیده است.

وی می افزاید: هیچ امیدی به بازگشت این کارخانه به تولید نداریم و ماشین آلات این کارخانه را که با هزینه ها و زحمت زیاد وارد کردیم، به قیمت آهن قراضه فروخته ایم و خود کارخانه را هم به فروش گذاشته ایم تا بتوانیم بدهی بانک را پرداخت کنیم.

ضرابی خراسانی در حالی که با صراحت تاکید می کند: تا زمانی که بانک های رباخوار در میدان باشند، تولید و صنعت هیچ رشدی نخواهد کرد، ادامه می دهد: هر چه داشته ایم هزینه کردیم ولی متاسفانه هیچ حمایتی نشدیم، یک وام گرفتیم که تا حالا هر چه پرداخت کرده ایم به عنوان سود بانک برداشت شده و اصل بدهی با افزایش 2-3 برابری باقی مانده است.

تولید در تسخیر بانک ها

این تنها وضعیت چند کارخانه شهرک صنعتی قاین است و به گفته سرمایه گذاران، تعداد زیادی از کارخانه های این شهرک با این مشکلات مواجه اند. در واقع بسیاری از این کارخانه ها با نصف ظرفیت و حتی کمتر فعالیت می کنند که این موضوع سبب خاک خوردن تجهیزات، کاهش سود و اشتغال می شود. بطوری که از 31 واحد صنعتی بهره برداری شده در این شهرستان، 20 واحد دچار تعطیلی و نیمه فعالی هستند.

رکود اقتصادی در این شهرک صنعتی حاکم شده و قفل های بسته بر در این کارخانجات حال خوش تولید را ناخوش کرده، این در حالی است که بسیاری از این مشکلات با انعطاف پذیری مسولان قابل حل است. اما برخی از واحدهای دیگر هم گره کارشان در بانک ها آنقدر کور شده که گویا هر چه تلاش و تقلا کنند، باز شدنی نیست. بانک ها تولید را به تسخیر خود درآورده و نفس آن را خفه کرده و انگار این بخش را به عنوان کارگری گمارده تا از او بیگاری بکشد، سودهای کلانی که صنایع کوچک قادر به تامین و پرداخت آن نیستند.

در حالی که مشکلات واحدهای تولیدی قاین چندین ساله شده، اما اینجا کسی به فکر تولید نیست. اینجا نه تنها اگر واحدی در آستانه تعطیلی قرار بگیرد؛ بلکه اگر تعطیل هم شود، کسی کمک رسان نخواهد بود؛ این را با بررسی کمی از واحدهای صنعتی که باید محل آمد و شد و بار و بارگیری و کارگری باشد می توان فهمید، شهرک های بی روحی که چرخ تولید در آن قفل شده و به بیشتر به شهر متروکه شبیه است. چه بسیار افسوس هایی که باید به حال این صنعت زخم خورده؛ خورد، زخم هایی که نان کارگران را آجر و سرمایه سرمایه گذاران را از کفشان ربوده...، سرمایه گذاری که نه می تواند بر مشکلات موجود فائق آید و نه دلش راضی می شود تمام دار و ندارش را بدون بهره رها کند، اما پشیمانی سودی ندارد و مجبور است حتی با 3-4 کارگر هم که شده کارخانه اش را نیمه جان حفظ کند و مشکلات را به دوش بکشد.

اما این وضعیت می تواند متفاوت باشد اگر مسئولان انعطاف بیشتری از خود به خرج دهند و راه حل همه چیز را در کتاب قانون جستجو نکنند. با توجه به قول آقای وزیر برای کمک رسانی، اکنون واحدهای تولیدی استان از جمله قاین که برخی تعطیل و برخی هم در آستانه تعطیلی هستند، می خواهند ندای کمک خواهی خود را به شخص جناب وزیر برسانند؛ چرا که اگر مسئولان استان کمک رسان بودند؛ حال و روز تولید اینگونه نبود...

دیدگاه شما

http://ommatevahed.com/