تاریخ : 4. بهمن 1395 - 13:10   |   کد مطلب: 1671
اگر جناب آقای استاندار یک هفته و فقط روزی یکبار مجبور شوند در مسیر بیرجند به قاین تردد کنند، چه اتفاقی رخ می دهد؟

به گزارش مهر مشرق ، سلام رفقا، صبح زیبای بهمن ماهی شما بخیر باد. ماه دی با همۀ تلخی هایش برای ایرانیان تمام شد. البته دی ماه برای مردم خراسان جنوبی یک فستیوال خاطره انگیز داشت. آن هم میزبانی از مسابقات قوی ترین مردان ایران در قاین بود. چای زعفرونی فرد اعلاء با زعفران امسالی و درجه یک قاین بار گذاشته ام، تا دم بکشد یک جریان را با شما درمیان بگذارم. چند روز پیش برای دیدن مسابقات مردان آهنین به قاین رفته بودم. رقابت ها بسیار سنگین، فشرده و تماشایی بود. پهلوانان ایرانی نهایت قدرت خودشان را به کار می گرفتند تا از حریفان عقب نیفتند. در حین تماشای مسابقات یک جرقه ای در ذهنم زده شد و یک سری افکار را پیش خودم مزمزه کردم. می گویم حالا که مسابقات قوی ترین مردان ایران به پایان رسید بیایید ما مردم خراسان جنوبی همت کنیم و مسابقات قویترین مسئولان استان را برگزار کنیم. اصلاً قهوه خانه چای زعفرونی می شود اسپانسر مسابقات تا مسئولان بدون دغدغه مالی در مسابقات شرکت کنند. ولی خوب اول باید یک سری آیتم برای مسابقات تعریف کنیم. آخر مسئولان ما که تاب و تحمل وزنه های چند صد کیلویی را ندارند.

 

برخی از بزرگواران حتی ریموت قفل در اتاق شان هم برایشان سنگینی می کند چه برسد به گوی 200 کیلویی! باور بفرمایید اگر هر کدام از مسئولین ما یک وزنه 20 کیلویی را بلند کند از چند ناحیه بر اثر فشارهای وارده دچار معضل و آسیب می شود، تمام پیچ و مهره های بدنش به جریق جریق می افتد. می گویید نه، تا برایتان شفاف تر بیان کنم. بطور مثال اگر جناب آقای استاندار یک هفته و فقط روزی یکبار مجبور شوند در مسیر بیرجند به قاین تردد کنند، چه اتفاقی رخ می دهد؟ اصلا یک آیتم همین جاده مرگ باشد، به جای حمل کردن اسکات 500 کیلویی تو ده متر، بدون بار و با ماشین آخرین سیستم و با راننده و خدم و حشم، همین جاده مرگ را روزی یک بار بپیمایند، بعد ببینید صدای جریق جریق استخوان‌های همایونی بلند می شود یا نه، یا مثلاً جمعی از مسئولان محترم در شهرستان‌ها حضور یافته و بدون سرو صدا و بدون صیفی جات دور قاب چین برای رفع حتی همان سرماخوردگی که عارضشان شده، سری به بیمارستان های عمومی بزنند و آنجا درمان شوند تا حداقل یک بار هم که شده معضلات و کمبودهای پزشکی شهرستان‌ها را ببینند، این به جای حمل گوی 200 کیلویی!

 

آیا به نظرتان از دیدن این صحنه ها جان سالم به در خواهند برد. اگر به جای یک شهروند زیرکوهی یا قاینی یا فردوسی مجبور باشند برای یک ام آر آی سر از گناباد و جاده مرگ در بیاورند، آیا به نظرتان فشار وارده برای حضرات قابل تحمل است؟ آیا در این صورت جناب استاندار باز هم خواهند گفت بیمارستان دوم قاین توجیح ندارد؟! یا اگر تعدادی از حضرات را فقط برای مدت یک هفته به روستاهای نهبندان و زیرکوه و درمیان ببرند، تا برای رسیدن تانکر آب، گلوی مبارک شان مقداری طعم تشنگی را بچشد، آیا نالۀ شان گوش فلک را کر نخواهد کرد. این به جای غلطاندن لاستیک 400 کیلویی! باور کنید دوستان مسئولین ما چون در جای نرم نشسته و نفس‌شان از جای گرم بلند می شود از جمله آسیب دیدگی‌ها به دور هستند وگرنه هیچ کدام‌شان تحمل حتی یک لحظه ماندن در شرایط فوق را ندارند.

 

باز هم گلی به گوشه جمال مردان آهنین که صدها کیلو را با بازوان پر توان‌شان جابه‌جا می‌کنند. والا مسئولان ما نه تنها توان تکان دادن هیچ وزنه ای را ندارند بلکه در برابر وزنه های مشکلات استان، آب هم در دل‌شان تکان نمی خورد. پوزش می طلبم اوقات تلخی کردم در عوض فنجان‌های‌تان را بدهید تا با یک چای نبات زعفرونی فرد اعلاء کام‌تان را شیرین کنم.

 

انتهای پیام/

 

دیدگاه شما

http://ommatevahed.com/